عشق یا حماقت؟همیشه کسایی که ادعای عاشقی داشتند به نظرم احمق بودند.همچنان معتقدم "عشق رطوبت چندش انگیز پلشتی ست".خاستن های زیاد و شور رو جدی نمی گیرم.زیادیش به خاطر این نیست که تو خاستنی هستی به خاطر اینه که اون آدم تنها ومهرطلبه.آدمی که مستقل نباشه و تنهایش رو دوست نداشته باشه رو نمی تونم دوست داشته باشم.کسی باید باشه که آزادی تو رو بفهمه و تو آزادیش رو بفهمی.کسی که آزادی خودش را بفهمه

از رابطه نادرست به مرز جنون می رسم و از بیکاری به اوج افسردگی

زنهای متاهل انقد ترسوندنم که به مردای متاهل سلام هم نمی کنم.این نشون میده چقد روابط داغونه که حضور یه آدم تهدیدی می شه برای رابطه شون.کاش زنا یاد بگیرن به جای اینکه راه بیفتن برای زنای دیگه شاخ و شونه بکشن و رابطه شون رو محافظت و کنترل کنن یه کم اعتماد به نفس داشته باشن.

دوست داشتن بهانه نمی شناسه.دوست داشتن تلاش می کنه و بهانه رو خاک می کنه.وقتی بهانه ایی شنیدی یعنی به اندازه کافی خواسته نشدی.تلاش و جنگیدن برای خواسته شدن منش تو نیست

هر اتفاقی که بیفته من خودم با خودم حرف می زنم به خودم دلداری میدم خودمو قانع می کنم به خودم روحیه میدم خودمو نصیحت می کنم تو سر خودم می زنم دعواش می کنم باهاش می جنگم.چرا وقتی نزدیک می شم به این نتیجه می رسم باید دور باشم؟!خودم بگو، آیا رابطه با ترس و محافظه کاری اسمش رابطه ست؟!

استقلال رو یاد بگیر دخترم یاد بگیر