مامان بزرگم چهارتا پسر داشت که سه تاشو بر اثر تصادف و اتفاق از دست داد.چقد زندگی بیرحم می شه برای بعضیا.هر چند که دلش شکسته اما کمرش رو مقابل زندگی خم نکرد.

رابطه نیازمند همراهی یه. نه اینکه یکی مسئول هل دادن یکی دیگه باشه.رابطه بدون همراهی و مسئولیت پذیری و گفتگو محکوم به شکسته.

پدر مادرها دو دسته ان. یه دسته از بچه هاشون به عنوان وسیله استفاده می‌کنن برای ارضای نیازهای خودشون. دسته‌ی دیگه از نیازهای خودشون می‌گذرن برای ارضای نیازهای بچه‌هاشون.

دخترای عزیز این همه وقت تون رو صرف شکار بهترین می کنین صرف خودتون می کردین.سخته بهترین شدن نه؟؟زن بهترین شدن راحت تره.

اگه می خوای چیزی را نگهداری و برات بمونه باید مواظبت کنی.وقتی مواظبت نمی کنی و بهش اهمیت نمیدی چرا چیز خراب و آت آشغالو دنبال خودت می کشی؟!

بعضی از رابطه ها ادامه پیدا می کنه چون گزینه ی بهتری نیست

یکی از چیزای خوبی که از بچگی تو ذهنم خوب مونده روزیه که تو حیاط بابابزرگم رو پله با مامانم نشسته بودم که یهو بهش گفتم برام شلوار جین می خری؟!مامانم هم گفت باشه.گفتم قول؟!اونم گفت حتمن.فرداش که از مدرسه برگشتم شلوار جین رو بهم داد انقدر ذوق مرگ شدم که هنوزم یادم مونده(: