واقعن این مملکت یه دیوونه خونه ی بزرگه.هر چی با قاعده های بازیش بیشتر آشنا بشی بیشتر این قضیه رو حس می کنی.حالم بهم میخوره از این نقاب های مسخره رو صورت هزار چهره ی آدما و خوشحالم که تو یه خونه ی ساده و با پدر مادر ساده بزرگ شدم.

بازی قدرت و کسایی که زیر چرخ دنده های یه مشت عقده ایی خورد و له میشن

دخترخاله م می گفت یکی از تاثیر گذارترین اتفاق های زندگیش مرگ پدربزرگم بود.می گفت وقتی خواهر بیست و پنج ساله ش فوت کرد همه گفتن اخه جوون بود ولی وقتی پدربزرگ هفتاد سالم مرد هر کی تو مراسمش بود یا بعدش شنید گفت حیف شد.می گفت آدم می تونه هفتاد سال عمر کنه ولی برای همیشه نبودنش حیف باشه.

زن تا وقتی ابزاری برای تفریح و سرگرمیه خوبه بیشترش دیگه میشه محدودیت و دردسر.

تجربه درس دادن به بچه ها بهم فهموند که بچه داشتن شیرین اما سخته.کلی توجه و انرژی از ادم می بره.

شاگردام یا می خوان دکتر شن یا استاد دانشگاه یا معمار یا روانپزشک و غیره.خیلی وقتا هم در مورد انتخاب رشته ازم می پرسن وقتی بهشون میگم من اگه کسی بهم بگه می خوام آشپز شم یا خیاط یا نجار، تشویقش می کنم بهم می خندن فک می کنن دارم جک تعریف می کنم.می ترسم اینام بشن نسل سرخورده مثل ما...با این آرزوهای قالبی که تو مخ ما و اینا می کنن.

دوست ندارم مادر باشم نه به خاطر اینکه بچه ها را دوست ندارم اتفاقن عاشقشونم نه به خاطر اینکه مادر بدی داشتم اتفاقن خیلی دوسش دارم نه به خاطر اینکه زمین داره از انفجار جمعیت می ترکه نه به خاطر اینکه زمین جای خطرناکیه و آدم ها دارن همدیگه رو تکه و پاره می کنن نه به خاطر سیستم آموزشی و اجتماعی که از انسان یه پهن می سازه به خاطر اینکه از روابط والد و فرزند بیزارم.رابطه ایی که بناش رو سو استفاده ست.سو استفاده یکی از دیگری.تو هر خانواده ایی سیستمش فرق می کنه بسته به اینکه فرزند سالاری باشه یا پدر یا مادر سالاری.اگه مرغ بودم حتمن زیاد تخم میذاشتم چون سیستم اونا برام دلپذیرتره.یه مرغ مادر تو کودکی از بچه اش محافظت می کنه و لی بعد از اینکه احساس کرد بچه ش می تونه رو پای خودش باشه رهاش می کنه نه انتظاری از بچه هاش داره نه فداکاری و از خود گذشتگی براشون انجام میده و نه زندگی خاصی رو به جوجه هاش تحمیل می کنه. جوجه هم انتظار نداره مرغ مادر تا آخر عمرش محافظت و حمایتش کنه تا بتونه راحتر به ریدمانش ادامه بده.