من هدفم یه رابطه متعهد و جدیه.توی این آشفته بازار و پوچی یه رابطه ها ترجیح میدم تنهایی رو بغل کنم.

توی سیستم مردسالار زن بودن مبارزه هر روزه ست.به عنوان دختر خانواده،پارتنر،عروس،رهگذر.کارمندو شهروند و...تو همه ی این رابطه ها صرفن و صرفن به خاطر زن بودنت احتمال آزار دیدنت هست.توی یه سیستم بیمار مردسالار برای زن بودنت هر روز باید بجنگی

وقتی تو بدترین روزای زندگیم تو افسردگی معلق بودم حمایتم کرد.وقتی تو روزای خوابگاه از دوری و دلتنگی گرفته بودم هر غروب بهم زنگ میزد می گفت می دونم غروب این شهر پدر دراره.انقد باهام حرف میزد که غربت یادم بره.راستی بذار اعتراف کنم من از تو همدلی رو یاد گرفتم.باورت میشه؟!ما که میگیم هیچ کس بهت کمک نمی کنه جز خودت.توی موقعیتی که خودم هم نمی تونستم به خودم کمک کنم تو کمک کردی و دستم رو گرفتی.راستی تو چرا انقدر خوب و بزرگی؟!

زندگی بدون دوست داشتن و دوست داشته شدن مزخرفه.آدم تنهاییم.یعنی بیشتر وقتم رو با خودم پر می کنم و از نبودن با آدمها ترسی ندارم.ولی از سنگ بودن غصه م می گیره.

منفعل باش و از این انفعال بمیر.

با روشنایی و نور زیاد سر ناسازگاری دارم.تو تاریکی و شب آرومترم.به خاطر همین تو تابستون عصبی و کلافه م.بس که بلند و طولانیه این لعنتی

کاش یه وقتایی می شد کرکره ی زندگی رو کشید پایین.زندگی یه نبرد همیشگی با ناامیدی و پوچی یه